Havuçla Sopa

Öbür dünya. Dünyadayken bir his duyumsandığında (mutluluk, acı, zevk gibi) sonsuza dek sürmez. Bir şeye sevinmemiz pek uzun sürmez. Birine duyulan aşk, sevgi azalabilir. İnsan fazla ilgiden sıkılıp bunaldığında olur bu. Ulaşılamayan güç olandır. Ya da bir eşyaya verilen değer azalabilir ki bu genellikle olur.

Peki cehennem için düşünürsek bir insan yana yana artık yanmaya alışmaz mı? Ateş onu etkilememeye başlamaz mı?

Cennet için düşünürsek bir insan istediği herşeye kavuşunca, her istediği şey düşününce anında gerçekleşirse bundan sıkılmaz mı? Yani küçükken her türlü isteği kabul edilip yerine getirilen bir çocuk nasıl büyüdüğünde hayattan zevk alamazsa, cennette de bu durum böyle olmaz mı? İnsanlar hızlıca baymaz mı?

Benim yanıtım bu son iki soruya evet. Bu yüzden de rahatlıkla anlayabiliyorum ki cennet ve cehennem sadece havuç ve sopa.